INSPIRACJE 2021

Koncepcja programowa 7(10). Festiwalu Filmu Teatru i Książki oparta została na trzech znakomitych postaciach polskiego filmu i teatru: Macieju KOZŁOWSKIM (Kozzi), Wojciechu PSZONIAKU i Piotrze MACHALICY.

 

PIOTR MACHALICA

Piotr Machalica (ur. 13 lutego 1955 w Pszczynie, zm. 14 grudnia 2020 w Warszawie) –  znany polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy, wykonawca piosenki aktorskiej.
Urodził się i wychowywał w Pszczynie. Wywodził się z aktorskiej rodziny, miał dwóch starszych braci-bliźniaków: Krzysztofa, instruktora sportowego Zastalu Zielona Góra i Aleksandra, aktora Poznańskiego Teatru Nowego oraz dwie przyrodnie siostry. W 1962, kiedy miał siedem lat, wraz z rodziną zamieszkał w Zielonej Górze, w mieszkaniu przeznaczonym dla aktorów Teatru Lubuskiego. Uczęszczał do zielonogórskiej Szkoły Podstawowej nr 2 im. Bolesława Chrobrego przy ul. Długiej. Po rozwodzie jego rodziców, w sierpniu 1969 przeniósł się wraz z ojcem do Warszawy, gdzie po ukończeniu szkoły średniej imał się różnych zajęć. Był pomocnikiem bibliotekarza i fotografa, wykonywał różne prace rzemieślnicze w Teatrze Narodowym, zanim zdał do warszawskiej PWST, którą ukończył w 1981.
Był jedną z najważniejszych postaci polskiego kina, grał również w teatrze i w serialach. Na dużym ekranie zadebiutował jeszcze jako student rolą w filmie "Rycerz" w reż. Lecha Majewskiego  i od tego czasu regularnie pojawiał się w polskich produkcjach. Zagrał w kilkudziesięciu produkcjach filmowych i telewizyjnych, w tym m.in. w "Dekalogu VI", "Dekalogu IX" i "Krótkim filmie o miłości" Krzysztofa Kieślowskiego, w "Złocie dezerterów" Janusza Majewskiego oraz w "Dniu świra", „Nić śmiesznego” i "Wszyscy jesteśmy Chrystusami" Marka Koterskiego. Mogliśmy go podziwiać także w serialu „Złotopolscy”.
Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Po studiach w 1981 roku związał się z Teatrem Powszechnym w Warszawie, którego aktorem był przez kolejne dwadzieścia pięć lat. Od 2006 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. artystycznych Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Przez kilka lat związany był także z Teatrem Polonia i Och-teatrem w Warszawie. Piotr Machalica był cenionym wykonawcą piosenki autorskiej, słynął z doskonałej interpretacji piosenek Okudżawy, Brassensa i Wołka. Za swoją pracę otrzymał wiele prestiżowych nagród i wyróżnień, w tym m.in. Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury” i Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Aktor często bywał w Zielonej Górze, był także gościem Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Cypriana Norwida. W 2011 roku razem z Grażyną Wolszczak wystąpił w spektaklu „Listy miłosne” w reż. Dariusza Taraszkiewicza w ramach Zielonogórskiego Salonu Poezji, a w 2017 roku uczestniczył w inauguracji 3. Zielonogórskiego Festiwalu Filmu i Teatru Kozzi Cybulski Wilhelmi. Na scenie Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Cypriana Norwida wystąpił z recitalem „Mój ulubiony Młynarski”. Wziął również udział w cyklu „Spotkanie z aktorem”.
Piotr Machalica zmarł 14 grudnia 2020 r. w wieku 65 lat. Był zakażony wirusem SARS-CoV-2.

 


Koncepcja programowa tegorocznego 6. Festiwalu Filmu Teatru i Książki oparta została na wielkich postaciach polskiego filmu i teatru: Macieju KOZŁOWSKIM (Kozzi), Bogumile KOBIELI i Kalinie JĘDRUSIK.

Festiwal jest znakomitą okazją do ich przypomnienia poprzez retrospektywne pokazy filmów.

 

 MACIEJ KOZŁOWSKI

m-kozc582owski

Zapraszamy do obejrzenia filmiku o Macieju Kozłowskim

 

Od Kozziego wszystko się zaczęło. W 2011 roku Lubuskie Stowarzyszenie Miłośników Działań Kulturalnych „Debiut” otrzymało propozycję organizacji festiwalu filmowego w Kargowej, rodzinnym mieście Macieja Kozłowskiego. Tak narodziło się Kozzi Gangsta Festiwal, pierwszy, organizowany przez nas festiwal filmu i teatru. Przez trzy lata (2012-2014) niezwykle zżyliśmy się z sylwetką aktora i stworzonymi przez niego kreacjami.Nowe przedsięwzięcie, które rozpoczęliśmy w Zielonej Górze w 2015 roku, kontynuuje zamysł Festiwalu, opartego na refleksji o Macieju Kozłowskim i gatunku filmowym jaki uprawiał: filmie sensacyjnym, gangsterskim, kryminalnym, kinie akcji i kinie prowincji.

Maciej Kozłowski urodził się 8 września 1957 roku w Kargowej. W tym małym, lubuskim miasteczku mieszkał 12 lat. Mimo, że kolejno wyjechał do Zgierza i Łodzi, nadal był bardzo związany ze swoimi rodzinnymi stronami. Już jako aktor przyjeżdżał do Kargowej, spotykał się z dziećmi i młodzieżą, organizował wyjazdy do stolicy i przekonywał, że prowincja jest pojęciem względnym i bardziej niż rejonu geograficznego tyczy się ludzkiej świadomości i ograniczeń.

Maciej Kozłowski zadebiutował teatralnie na początku lat 80. Związany kolejno z Teatrem Nowym w Poznaniu i Teatrem Narodowym w Warszawie, za najważniejszą kreację, jak podaje Wikipedia, uważał wcielenie się w postać niezrównoważonego psychicznie mężczyzny w spektaklu Zagubieni Macieja Dejczera.

Równolegle z pracą w teatrze, aktor prowadził aktywność filmową. Domeną był drugi plan i charakterystyczne postaci, które mimo upływu lat, nadal pozostają w pamięci widzów. Grał u Machulskiego, Pasikowskiego, Koterskiego. Do kanonu polskiego kina przejdzie stworzona rola Krzywonosa w ekranizacji Ogniem i mieczem czy kreacja Aliego w Mieście prywatnym. Nie stronił od ról serialowych. M jak miłość, Na dobre i na złe, Matki, żony i kochanki przyniosły mu popularność wśród widzów małego ekranu.

Jego kreacje, sposób podejścia do aktorskiego rzemiosła i nienachalną, subtelną osobowość do dziś wspomina wielu fanów. Pamiętamy i my, oddając Maciejowi Kozłowskiemu honorowe miejsce podczas kolejnej edycji Festiwalu Filmu i Teatru.

 

BOGUMIŁ KOBIELA

 

Bogumił Kobiela – aktor, reżyser. „Komediant profesjonalny” - pisała o nim Wisława Szymborska. W latach 1949-53 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Krakowie. Po studiach, z grupą absolwentów, zaangażował się do Teatru Wybrzeże w Gdańsku, prowadzonego przez Lidię Zamkow. W latach 1955-1958, razem ze Zbigniewem Cybulskim, został oficjalnie oddelegowany przez teatr do pracy w teatrzyku studenckim Bim-Bom w Gdańsku. Pisał tam teksty, reżyserował i występował jako aktor.

W latach 1957-58 reżyserował  i grał także w eksperymentalnym Teatrze Rozmów w Sopocie. Zdobył w tym czasie wielką popularność jako aktor estradowy. W 1960 przeniósł się do Warszawy i do 1963 był aktorem Teatru Ateneum. Grał również w kabaretach Dudek i Wagabunda. Od 1966 do końca życia należał do zespołu Teatru Komedia. Był przede wszystkim aktorem komediowym. Nie lubił charakteryzacji i rzadko ją stosował.

Jako aktor estradowy znakomicie nawiązywał kontakt z widownią i był bardzo lubiany przez publiczność. Kino zapewniło mu status gwiazdy. Wystąpił w najważniejszych obrazach tzw. Polskiej Szkoły Filmowej – „Popiele i diamencie” Andrzeja Wajdy oraz „Eroice” i „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka. W telewizji występował m.in. w cyklicznym programie „Poznajmy się”, który prowadził razem z J. Fedorowiczem i J. Gruzą, a także w Teatrze TV, w którym zagrał m.in. Pana Jourdaina („Mieszczanin szlachcicem”). Brał udział w występach zespołów estradowych za granicą: w USA i Kanadzie, Wielkiej Brytanii, w telewizji szwedzkiej.

Reżyserował wspólnie z Zbigniewem Cybulskim głośne przedstawienia: „Jonasza i błazna”, „Króla”. Był współautorem (z J. Gruzą, pod wspólnym pseud. Misza Żęziło) farsy „Czy pani kogoś szuka”, współautorem scenariusza filmu „Do widzenia, do jutra” (ze Z. Cybulskim i W. Machem).

Zmarł w następstwie wypadku samochodowego.

KALINA JĘDRUSIK

 

Kalina Jędrusik miała wdzięk, urodę i odwagę.

Odebrała gruntowne aktorskie wykształcenie na krakowskiej PWST, gdzie studiowała m.in. razem z Bogusławem Kobielą i Zbyszkiem Cybulskim. Krzysztof Tomasik wspominał: „Samą siebie z okresu studiowania (…) przedstawiała jako niewinną, nieco egzaltowaną dziewczynę, zapewniała, że nie była duszą towarzystwa.”

Z miejsca otrzymała angaż w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. Później była aktorką teatrów stołecznych: Narodowego, Współczesnego, Komedia, Rozmaitości i Polskiego.

Od 1956 roku nieprzerwanie związana była z Teatrem TV.

Najbardziej znane kreacje w Teatrze TV to: rola Polly w „Operze za trzy grosze” Brechta w reżyserii Konrada Swinarskiego (1958) czy występ w „Scenach z życia Holly Golightly” Trumana Capote’a, w reżyserii Kazimierza Kutza (1972, wg scenariusza męża aktorki, Stanisława Dygata).

W filmie zadebiutowała w 1957 roku w obrazie „Ewa chce spać” Tadeusza Chmielewskiego.

W latach 60. często pojawiała się na małym ekranie – w „Spóźnionych przechodniach” Jana Rybkowskiego (1962), kryminalnym filmie z serii „Kapitan Sowa na tropie” Stanisława Barei (1965) czy „Ziemia Obiecana” (1974) Andrzeja Wajdy, a przede wszystkim – od 1960 roku, w Kabarecie Starszych Panów. Jej występy w kabarecie stały się początkiem przemiany aktorki w gwiazdę. W tym samym roku nagrała też pierwsze utwory dla Radiowego Studia Piosenki.

Ostatnią filmową rolą była kreacja nauczycielki śpiewu w dziele Krzysztofa Kieślowskiego „Podwójne życie Weroniki” (1991).

W 1988 roku otrzymała odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury”.

Otrzymała również nagrody za swoje dokonania muzyczne: w 1961 roku, wykonywany przez nią utwór „Mój pierwszy bal”, zdobył tytuł Radiowej Piosenki Roku. W 1964 otrzymała nagrodę na festiwalu w Opolu za interpretację piosenki „Z kim ci będzie tak źle, jak ze mną”.

Zmarła 7 sierpnia 1991 r. w Warszawie. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Powązkach.

 

Źródła tekstu:

 http://www.encyklopediateatru.pl/

https://twojahistoria.pl/

 

 

 

 


INSPIRACJE 2019

 

ELŻBIETA CZYŻEWSKA

Kultowa aktorka teatralna i filmowa lat 60. ubiegłego wieku. Nazywana polską Marylin Monroe, królową komedii. Słynęła z urody, inteligencji i talentu. Odebrała gruntowne aktorskie wykształcenie na warszawskiej PWST. Debiutowała w sztuce Uczta Morderców Wydrzyńskiego. Jeszcze w trakcie studiów związała się z warszawskim STS-em, a potem na stałe z Teatrem Dramatycznym. Zanim wyjechała z kraju zagrała osiem ról teatralnych, jednak największą sławę przyniosły jej role w filmach, szczególnie we wczesnych komediach Barei. Jak pisano wtedy o niej, zespalała w sobie zmysłowość i seks. W 1965 r. poślubiła publicystę Davida Halberstama, akredytowanego w Warszawie, jednak po publikacji jego artykułu krytykującego politykę Gomułki, musiał powrócić do USA. Czyżewska również wyjechała i spędziła resztę życia w Nowym Jorku. Tam identyfikowała się silnie z emigracją polską marca 1968 r. Nie zrobiła kariery w USA, zagrała jednak kilka interesujących ról, głownie na deskach scen off-Broadway. M.in. zagrała w inscenizacji Biesów Dostojewskiego. W 1990 roku została uhonorowana nagrodą nowojorskiej krytyki za rolę w Łagodnej Dostojewskiego. Do kraju wracała parokrotnie, m.in. na plan zdjęciowy (Wszystko na sprzedaż Wajdy, Debiutantka Barbary Sass-Zdort) oraz deski sceniczne (Teatr Dramatyczny w Warszawie, rola Quisi w Sześciu stopniach oddalenia Guere). Była laureatką prestiżowych nagród (np. Złota Maskę dla najpopularniejszej aktorki telewizyjnej, Krzyż za zasługi kulturalne w Polskim Konsulacie Generalnym w Nowym Jorku, nagroda SFP na V Festiwalu „Młode Kino Polskie”). Zmarła w nowojorskim szpitalu w 2010 r., a pochowana została na warszawskich Powązkach.

 

TADEUSZ FIJEWSKI

Aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i radiowy. Był prawdziwym fenomenem, aktorem, którego nie zastąpił do dziś żaden z artystów Zadebiutował jako dziesięciolatek, statystując w Chorym z urojenia w Teatrze Polskim w Warszawie. Studiował na Wydziale Aktorskim PIST, a następnie grał w Teatrze Dla Dzieci "Płomyk" , później w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, potem w Teatrze Malickiej, i Teatrze Ateneum. W czasie II wojny był więźniem obozów koncentracyjnych (Dachau, Oranienburg), był żołnierzem AK, następnie więźniem jenieckich obozów na terenie Niemiec. Do Polski wrócił w 1945 r., a od 1946 r. kolejno był członkiem zespołu Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu, zespole Leona Schillera, w Teatrze Nowym w Warszawie, Teatrze Narodowym następnie połączonym z Teatrem Współczesnym. Stworzył znakomite kreacje aktorskie (m.in. w sztukach Czekając na Godota Becketta, Król umiera czyli ceremonie Ionesco, Dożywociu Fredry, Androkles i lew Shawa, Tango Mrożka, Martwe dusze Gogola, Chłopcy Grochowiaka). Fijewski był wybitnym i popularnym aktorem filmowym (m.in. Zew morza, Legion ulicy, Ulica Graniczna, filmy z serii Pan Anatol, Żołnierz królowej Madagaskaru, Lalka, serial Czterej pancerni i pies, Chłopi). Fijewski tworzył z upodobaniem postacie bezradne, zmuszające do współczucia. Jednym z sekretów tych wszystkich kreacji była absolutna prawda i oszczędność środków aktorskiego wyrazu. Fijewski grał ściszonym głosem. Zmarł w Warszawie w 1978 r.

 

Go to top
Template by JoomlaShine