Koncepcja programowa tegorocznego 4. Festiwalu Filmu i Teatru oparta została na wielkich postaciach polskiego filmu i teatru: Macieju KOZŁOWSKIM (Kozzi), Gustawie HOLOUBKU i Januszu GŁOWACKIM. Festiwal jest znakomitą okazją do ich przypomnienia poprzez retrospektywne pokazy filmów.

 

MACIEJ KOZŁOWSKI

m-kozc582owski

Zapraszamy do obejrzenia filmiku o Macieju Kozłowskim

Od Kozziego wszystko się zaczęło. W 2011 roku Lubuskie Stowarzyszenie Miłośników Działań Kulturalnych „Debiut” otrzymało propozycję organizacji festiwalu filmowego w Kargowej, rodzinnym mieście Macieja Kozłowskiego. Tak narodziło się Kozzi Gangsta Festiwal, pierwszy, organizowany przez nas festiwal filmu i teatru. Przez trzy lata (2012-2014) niezwykle zżyliśmy się z sylwetką aktora i stworzonymi przez niego kreacjami.Nowe przedsięwzięcie, które rozpoczęliśmy w Zielonej Górze w 2015 roku, kontynuuje zamysł Festiwalu, opartego na refleksji o Macieju Kozłowskim i gatunku filmowym jaki uprawiał: filmie sensacyjnym, gangsterskim, kryminalnym, kinie akcji i kinie prowincji.

Maciej Kozłowski urodził się 8 września 1957 roku w Kargowej. W tym małym, lubuskim miasteczku mieszkał 12 lat. Mimo, że kolejno wyjechał do Zgierza i Łodzi, nadal był bardzo związany ze swoimi rodzinnymi stronami. Już jako aktor przyjeżdżał do Kargowej, spotykał się z dziećmi i młodzieżą, organizował wyjazdy do stolicy i przekonywał, że prowincja jest pojęciem względnym i bardziej niż rejonu geograficznego tyczy się ludzkiej świadomości i ograniczeń.

Maciej Kozłowski zadebiutował teatralnie na początku lat 80. Związany kolejno z Teatrem Nowym w Poznaniu i Teatrem Narodowym w Warszawie, za najważniejszą kreację, jak podaje Wikipedia, uważał wcielenie się w postać niezrównoważonego psychicznie mężczyzny w spektaklu Zagubieni Macieja Dejczera.

Równolegle z pracą w teatrze, aktor prowadził aktywność filmową. Domeną był drugi plan i charakterystyczne postaci, które mimo upływu lat, nadal pozostają w pamięci widzów. Grał u Machulskiego, Pasikowskiego, Koterskiego. Do kanonu polskiego kina przejdzie stworzona rola Krzywonosa w ekranizacji Ogniem i mieczem czy kreacja Aliego w Mieście prywatnym. Nie stronił od ról serialowych. M jak miłość, Na dobre i na złe, Matki, żony i kochanki przyniosły mu popularność wśród widzów małego ekranu.

Jego kreacje, sposób podejścia do aktorskiego rzemiosła i nienachalną, subtelną osobowość do dziś wspomina wielu fanów. Pamiętamy i my, oddając Maciejowi Kozłowskiemu honorowe miejsce podczas kolejnej edycji Festiwalu Filmu i Teatru.

GUSTAW HOLOUBEK

Znakomity polski aktor teatralny i filmowy, reżyser i dyrektor teatrów, pedagog, prezes Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu, członek Polskiej Akademii Umiejętności, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji, senator I kadencji.

Urodzony 21 kwietnia 1923 roku w Krakowie Gustaw Holoubek to jedna z najznakomitszych postaci polskiego kina. Ukończył PWST w Krakowie. W teatrze po raz pierwszy wystąpił w 1947 roku. W filmie debiutował w roku 1953 rolą Feliksa Dzierżyńskiego w obrazie Żołnierz zwycięstwa. Przez ponad pół wieku swojej działalności aktorskiej związany był z wieloma teatrami m.in. Dramatycznym w Krakowie oraz warszawskimi: Polskim, Dramatycznym, Narodowym, Ateneum (gdzie pełnił obowiązki dyrektora artystycznego). W latach 1970-81 był prezesem SPATIF i ZASP. Pracował również jako wykładowca w PWST w Warszawie. Gustaw Holoubek był wszechstronnym  aktorem. Jego wielkość polegała na tym, że nie sposób go zaszufladkować. Potrafił zagrać postać rodem z westernu jak w filmie Prawo i pięść, pełnego liryzmu i wrażliwego Profesora Tutkę, a także nieugiętego króla Władysława Jagiełłę. Każdą rolę odtwarzał po mistrzowsku, w każdej był jednakowo przekonywujący. W ankiecie „Polityki” na najważniejszych aktorów polskich XX w. zajął 2 miejsce.

Był Gustawem-Konradem w Dziadach Adama Mickiewicza, inscenizowanych w 1967 roku przez Kazimierza Dejmka w Teatrze Narodowym. Zdjęcie tego przedstawienia z afisza przez władze przyczyniło się do wybuchu demonstracji studenckich i zapoczątkowało wydarzenia Marca 1968. Kreacja Gustawa Holoubka, odtwórcy głównej roli, wpłynęła na wymowę widowiska i oddźwięk społeczny przedstawienia. Zagrał w prawie stu przedstawieniach Teatru Telewizji, współpracując z wieloma polskimi reżyserami, m.in. Adamem Hanuszkiewiczem, Zygmuntem Hübnerem, Andrzejem Łapickim, Olgą Lipińską, Jerzym Gruzą, Janem Englertem, Andrzejem Wajdą i Krzysztofem Kieślowskim. Jako reżyser przeniósł na ekran Teatru Telewizji m.in. Fantazego (1971) i Kordiana Juliusza Słowackiego (1980), Hamleta Williama Szekspira (1974), Na dnie Maksima Gorkiego (1994), Dwa teatry Jerzego Szaniawskiego (1999) i Króla Edypa Sofoklesa (2005).

JANUSZ GŁOWACKI

Określał się mianem warszawiaka i nowojorczyka, dramaturga, prozaika, felietonisty, autora scenariuszy filmowych. Artysta urodził się 13 września 1938 roku w Poznaniu. W dorosłym życiu wiele podróżował, zmieniając miejsca zamieszkania i pracy. Wykładał na Columbia University, Bennington College, New York Public Theater, Mark Tapper Forum w Los Angeles i Atlantic Center for the Arts na Florydzie. Jego artykuły i eseje publikował „New York Times”.

Wydał kilka tomów opowiadań i felietonów oraz powieści m.in.: Wirówka nonsensu, Nowy taniec la-ba-da, Polowanie na muchy, Raport piłata, My Sweet Raskolnikow, Coraz trudniej kochać, Rose cafe i inne opowieści, W nocy gorzej widać, Powrót hrabiego Monte Christo, Moc truchleje, Ostatni cieć, Tego się nie tańczy, Nie mogę narzekaćJego książki – Z głowy i Good night, Dżerzi  stały się bestsellerami i zostały wydane m. in. w Rosji, Francji, na Węgrzech i w Izraelu.

Światowy sukces przyniosły Głowackiemu sztuki teatralne. W grudniu 1981 roku, na kilka dni przed wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego, Głowacki wyjechał do Londynu na premierę sztuki Kopciuch w Royal Court Theatre w reżyserii Danny Boyl (Trainspotting). „The Guardian” i „London Times” uznały ją za najlepszą produkcję roku.

W 1983 roku zamieszkał w Nowym Jorku. Jego Kopciuch wystawiony w 1984 roku przez jeden z najlepszych nowojorskich teatrów, Joseph Papp Public Theatre, w reżyserii Johna Maddena (Zakochany Szekspir) z Christopherem Walkenem w roli głównej, rozpoczął triumfalną drogę Głowackiego po teatrach całego świata.

Jego sztuki grane są od Nowego Jorku, Los Angeles, Las Vegas, Toronto, Londynu, Marsylii, Sydney i Bonn po Pragę, Warszawę, Moskwę, Petersburg, Dagestan, Seul i Tajpej. W 1986 roku w Buenos Aires Kopciuch otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę teatralną argentyńskiej krytyki Premio Moliere.

Tragifarsa Fortynbras się upił - opowieść o wydarzeniach na dworze Hamleta, opowiedziana z norweskiego punktu widzenia, była pierwszą sztuką napisaną przez Głowackiego w USA. Wystawiono ją m.in. w Londynie, Los Angeles, Sarajewie, Moskwie, Krakowie i nowojorskim Actors’ Studio. Jest autorem sztuk: Cudzołóstwo ukarane, Obciach, Polowanie na karaluchy, Antygona w Nowym Jorku, Mecz, Czwarta siostra, Home section.

Janusz Głowacki pisał także scenariusze, m.in. Polowanie na muchy, Trzeba zabić tę miłość. Współtworzył z Markiem Piwowskim kilka scenariuszy filmowych: Rejs i Psychodrama oraz napisany wspólnie z Łukaszem Zadrzyńskim Billboard. Scenariusz Hairdo zdobył w roku 1999 główną nagrodę - Tony Cox Award na festiwalu filmowym Nantucket w Stanach Zjednoczonych.  Głowacki był autorem scenariusza do filmu Wałęsa. Człowiek z nadziei w reżyserii Andrzeja Wajdy. Film miał swoją światową premierę na 70. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji we wrześniu 2013 roku, a w kinach obejrzało go ponad milion widzów.

Kolejny bestseller  Głowackiego – czyli książka: Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy został wydany w październiku 2013 roku.

Jego twórczość była tłumaczona na wiele języków (angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, ukraiński, serbski, słowacki, węgierski, turecki). Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, a także amerykańskich zrzeszeń literackich: PEN Clubu, Stowarzyszenia Pisarzy Wschodnioamerykańskich oraz Stowarzyszenia Dramatopisarzy.

Jest bohaterem książki Dżanus. Dramatyczne przypadki Janusza Głowackiego (2016), autorstwa Elżbiety Baniewicz.

 

Go to top
Template by JoomlaShine